Te Marokkaans voor hier, te Nederlands voor daar

Ik weet hoe het voelt om nergens écht bij te horen.

Bij Marokkaanse meiden voelde ik me vaak ‘verkaasd’. Mijn accent, mijn houding, mijn manier van denken—het was nét niet zoals het hoorde. En bij Nederlandse mensen? Daar was ik toch altijd een beetje ‘die buitenlander’. Een voet in beide werelden, maar nooit helemaal thuis in één van de twee.

Dat gevoel van tussen twee werelden in zweven, van continu balanceren tussen cultuur, identiteit en verwachtingen, het heeft me lang onzeker gemaakt. Tot ik de islam meer begon te praktiseren. In de moskee was afkomst ineens niet het belangrijkste. Ik ontmoette vrouwen van alle achtergronden, en voor het eerst voelde ik dat mijn identiteit niet bepaald werd door waar ik vandaan kwam, maar door wie ik was.

Maar dat betekende niet dat de struggle ophield. De sociale, culturele en religieuze verwachtingen kwamen samen in een nieuwe complexiteit. Want hoe vind je je plek in een wereld waarin iedereen een mening heeft over wie je moet zijn?

In onze cultuur is er veel liefde, veel gastvrijheid, maar ook best wat oordeel. Onder het mom van ‘advies’ wordt er veel gezegd, en soms voelt het alsof je nooit genoeg bent—niet als vrouw, niet als moslima, niet als individu.

En juist daarom ben ik altijd bewust bezig met hoe ik met mensen omga. In mijn coaching, maar ook in mijn dagelijks leven. Ik wil nooit iemand het gevoel geven dat ik ze veroordeel, want ik weet hoe zwaar dat voelt. Ik wil luisteren, begrijpen, en adviseren zonder dat iemand zich klein of ‘fout’ voelt.

Misschien herken jij dit. Het gevoel dat je moet vechten voor je plek. Dat je zachtheid niet altijd geaccepteerd werd. Dat je cultuur prachtig is, maar soms ook hard.

Weet dat er ruimte is voor jou. Dat jij jouw eigen plek mag claimen, zonder dat iemand anders bepaalt of jij er wel of niet bij hoort.

💬 Herken jij dit? Heb jij je ooit ergens ‘tussenin’ gevoeld? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring!