Het lukt me niet meer…

Vroeger kon ik de beelden zien. Mijn hart kromp ineen, maar ik kon nog kijken. Ik kon de pijn tot me nemen zonder dat mijn wereld volledig instortte.

Nu lukt het niet meer.

Ik ben moeder geworden. Mijn hart ligt hier naast mij in de vorm van een en klein, onschuldig baby’tje. Haar lach vult mijn hart. Haar geur draag ik de hele dag bij me. Haar blik…is die van onschuld.

Vannacht zag ik een foto van een baby uit Gaza. Een paar maanden oud. Ze leek op mijn dochtertje. Heel veel. Maar haar ogen… daar zat geen leven meer in.

Mijn hoofd kreeg kortsluiting. Mijn lichaam verstijfde. Hoe kan dit? Hoe kan een moeder haar kind zo moeten achterlaten? Is haar moeder er überhaupt nog?

Gaza wordt opnieuw platgebombardeerd. Lichamen worden uit het puin gehaald. Kinderen, wiens enige ‘misdaad’ was dat ze geboren werden op een plek waar de wereld hun dood als bijzaak ziet.

Ik voel het aan alles: ik wil iets doen. Maar wat? Wat is genoeg? Mijn bereik is alhamdulillah gegroeid, maar het voelt nog zo klein. Misschien te klein om echt impact te maken?

De enige manier waarop dit een beetje te dragen is, is te weten dat Allah Alziend is. Almachtig. Rechtvaardig.

En Zijn Barmhartigheid voor deze kinderen is ongekend.
🕊️ De Profeet ﷺ zag het zelf in een droom:
 “We kwamen in een tuin, vol weelderig groen, waarin een man stond, zo groot dat ik zijn hoofd nauwelijks kon zien. Rondom hem waren de meeste kinderen die ik ooit had gezien…” (Bukhari, 7047)

De engelen vertelden hem: deze man was Ibrahīm عليه السلام en de kinderen om hem heen waren degenen die stierven in hun fitrah. Onze kinderen. De kinderen van Gaza. De kinderen van de ummah.

Hun zielen fladderen als vogels in het Paradijs, vrij van pijn, honger en angst. Ze rusten in de groene weiden, beschermd door de beste der mensen.

Maar velen van hun ouders… leven nog. In een land waar ze voor blijven strijden, en een wereld die hen blijft vernietigen.

Ik weet niet wat ik met al deze gevoelens aan moet. Maar ik weet dat zwijgen geen optie is.

Dus blijf dua maken. Dag en nacht.
Blijf geven. Want elke cent telt.
Blijf spreken. Want als wij zwijgen, wie zal er dan spreken?

Ik wil iets doen. Maar ik weet gewoon niet wat..