Wat jarenlange isolatie mij heeft geleerd..

Jarenlang, meer dan 4 jaar, isoleerde ik mezelf van alles om me heen. Ik voelde me gevangen in een bubbel van depressie, waarin ik elke dag met mijn eigen gedachten vocht. Pesten en onzekerheid hadden me gebroken, en uiteindelijk haatte ik mezelf zo intens dat ik geen behoefte meer had om met anderen te praten.

Als ik heel eerlijk ben geloofde ik dat ik niets waard was, dat mijn bestaan er niet echt toe deed. De wereld om me heen voelde koud en afstandelijk, en ik trok me steeds verder terug in mijn eigen schulp.

Op mijn 16e gebeurde er echter iets dat mijn leven begon te veranderen. Midden in mijn wanhoop, toen alles hopeloos leek, voelde ik een verlangen om terug te keren naar iets wat ik lang had verwaarloosd: mijn geloof. In een wereld die me niets leek te bieden, begon ik m’n weg weer terug te vinden naar de Islam. Het was een langzaam proces, een reis die stap voor stap verliep, maar elke stap bracht me dichter bij een gevoel van rust dat ik al jaren niet meer had gekend.

En toen kwam de realisatie: Allah was al die tijd bij me geweest, zelfs in de tijden waarin ik me het meest verloren voelde. En dat wist ik wel, maar ik voelde het daar voor niet.
De Islam bood me een warmte en een structuur die ik zo hard nodig had. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me veilig. Het was alsof ik eindelijk thuiskwam.

De band die ik met Allah opbouwde, gaf me de kracht om weer op te staan. Ik leerde dat, ongeacht mijn gedachtes over mezelf, Allah altijd bereid was om me op te vangen, in welke staat dan ook. Die realisatie bracht een immense opluchting. Ik voelde me niet meer alleen..

Het besef dat Allah er altijd voor me is, gaf me de kracht om mezelf te vergeven en te beginnen met het genezen van de wonden die mijn ervaringen hadden achtergelaten.

Waarom deel ik dit? Omdat ik weet dat er velen zijn die zich net zo verloren en eenzaam voelen als ik me toen voelde. Misschien zit je zelf wel vast in een cyclus van zelfhaat en isolatie, misschien weet je niet meer hoe je verder moet. Ik wil dat je weet dat er altijd hoop is. Dat er altijd een weg terug is naar rust, ongeacht hoe diep de duisternis lijkt.

Allah is er voor je, altijd.

En als ik die weg terug heb kunnen vinden, dan kan jij dat ook.